Een plek die formeel erkend wordt vanwege haar uitzonderlijke culturele of natuurlijke waarde en beschermd wordt voor toekomstige generaties, is een erfgoedlocatie. Deze erkenning kan afkomstig zijn van nationale autoriteiten of van internationale organisaties zoals UNESCO.

Erfgoedlocaties omvatten oude ruïnes, historische stadscentra, cultuurlandschappen en gebieden met een uitzonderlijke biodiversiteit. Beschermingsmaatregelen reguleren de ontwikkeling, restauratie en het aantal bezoekers. Voorlichting helpt bezoekers de betekenis te begrijpen zonder de kwetsbare structuur te beschadigen.

Toerisme kan bijdragen aan natuurbehoud, maar kan tegelijkertijd ook een bedreiging vormen voor erfgoedlocaties door overbevolking en slijtage. Beheerplannen proberen een evenwicht te vinden tussen toegankelijkheid en behoud. Een bezoek aan een erfgoedlocatie brengt een impliciete verantwoordelijkheid met zich mee om de plek met zorg te behandelen. De status van erfgoedlocatie is vaak een belangrijke reden voor reizigers om voor een bepaalde bestemming te kiezen.

Een bezoek aan een beschermd erfgoedgebied verbindt een enkel bezoek met een veel langer menselijk of natuurlijk verhaal.