Aan een gedrag volgt een consequentie die de kans op herhaling ervan in de toekomst verkleint. Straf is dat proces. Het kan bestaan ​​uit het aanbieden van een onaangename gebeurtenis of het wegnemen van een positieve gebeurtenis.

Straffen kan gedrag snel onderdrukken, maar het heeft welbekende bijwerkingen: vluchtgedrag en vermijding, emotionele reacties, agressie en het niet aanleren van gewenste alternatieven. De effecten zijn vaak contextspecifiek en tijdelijk zodra de straf niet meer van toepassing is. Om deze redenen geven gedragsanalisten over het algemeen de voorkeur aan het bekrachtigen van alternatief gedrag boven straffen.

In het dagelijks leven varieert straf van sociale afkeuring tot formele wettelijke sancties. De effectiviteit ervan hangt af van de snelheid, consistentie en de beschikbaarheid van andere manieren om bekrachtiging te verkrijgen. Ethische overwegingen beperken het gebruik van aversieve procedures, met name bij kwetsbare groepen. Inzicht in straf verduidelijkt zowel de kracht als de beperkingen ervan als instrument voor gedragsverandering.

• Gevolg dat de waarschijnlijkheid van het gedrag verlaagt
• Kan in technische zin positief of negatief zijn.
• Veroorzaakt vaak ongewenste bijwerkingen.
• Minder gewenst dan versterking van alternatieven