De tweewoordfase is de periode in de taalontwikkeling waarin kinderen woorden beginnen te combineren tot eenvoudige zinnen van twee woorden. Deze fase treedt doorgaans op tussen de achttien en vierentwintig maanden.

Uitspraken zoals 'mama, ga', 'nog een koekje' of 'grote hond' drukken semantische relaties uit – handelend persoon-actie, actie-object, eigenschap-object – terwijl de meeste grammaticale functiewoorden nog ontbreken. De productieve woordenschat van het kind breidt zich snel uit en het vermogen om woorden te combineren markeert het begin van de syntaxis. De woordvolgorde weerspiegelt vaak de dominante patronen van de taal die wordt geleerd.

Deze fase volgt op de fase van zinnen met één woord of holofrase en gaat vooraf aan het verschijnen van langere, grammaticaal correctere zinnen. Het is een belangrijke mijlpaal in alle talen, hoewel de specifieke inhoud van de uitingen varieert afhankelijk van de ervaring van het kind en de structuur van de omgevingstaal. Het aanhoudend ontbreken van combinaties van twee woorden na de verwachte leeftijd kan wijzen op de noodzaak van een taalonderzoek.

Wanneer twee woorden bewust aan elkaar worden gekoppeld om een ​​verband uit te drukken, is het kind in het tweewoordstadium beland.