Een atoom splitsen en energie vrijmaken. Dat is kernsplijting, het proces waarbij een zware atoomkern wordt gesplitst in lichtere kernen. Wanneer een neutron een uranium-235-kern raakt, absorbeert de kern het neutron, wordt instabiel en splitst zich in twee kleinere kernen, waarbij twee of drie neutronen en een grote hoeveelheid energie vrijkomen. Deze neutronen kunnen andere uraniumkernen raken, waardoor een kettingreactie ontstaat. In een kernreactor is de kettingreactie gecontroleerd. In een kernwapen is deze ongecontroleerd.

Kernsplijting geeft energie vrij omdat de totale massa van de producten iets kleiner is dan de massa van de oorspronkelijke kern. De ontbrekende massa wordt omgezet in energie volgens E = mc². Een enkele splijtingsreactie levert ongeveer 200 miljoen elektronvolt op, wat miljoenen keren meer energie is dan een chemische reactie. Kerncentrales gebruiken kernsplijting om elektriciteit op te wekken. De warmte van de kettingreactie zet water om in stoom, die turbines aandrijft. Kernsplijting produceert radioactief afval, dat duizenden jaren gevaarlijk blijft. Dat afval is een van de grootste uitdagingen voor kernenergie. De andere is veiligheid. De ongelukken in Tsjernobyl en Fukushima brachten radioactief materiaal vrij en schokten het vertrouwen van het publiek in de technologie.

Feiten over kernsplijting

• Definitie. Splitsing van zware kernen.
• Brandstof. Uranium-235 en plutonium-239.
• Kettingreactie. Vrijgekomen neutronen kunnen verdere splijting veroorzaken.
• Energie. E = mc², massa omgezet in energie.
• Toepassingen. Kernenergie, kernwapens.

Kernsplijting is niet hetzelfde als kernfusie. Bij splijting worden zware kernen gesplitst. Bij fusie worden lichte kernen samengevoegd.