Onder spanning bezwijken gesteenten uiteindelijk. Een breuklijn is een breukvlak waarlangs de gesteentemassa's aan weerszijden ten opzichte van elkaar zijn verschoven. Deze beweging kan abrupt zijn en een aardbeving veroorzaken, of langzaam en continu, zoals bij kruip.

Breuken worden geclassificeerd op basis van de richting van de verschuiving: normale breuken vangen extensie op, opschuivingsbreuken en stuwbreuken vangen verkorting op, en zijschuifbreuken vangen laterale beweging op. De San Andreasbreuk is een bekende continentale zijschuifbreuk. Breukvlakken kunnen gekenmerkt worden door breukmateriaal, wrijvingsvlakken of breccia.

Actieve breuklijnen vormen een seismisch risico en worden zorgvuldig in kaart gebracht voor ruimtelijke ordening. Oude breuklijnen kunnen fungeren als kanalen of barrières voor vloeistofstromen, waardoor de migratie van grondwater en aardolie wordt beïnvloed. Het herkennen van de geometrie van breuklijnen is essentieel voor de structurele geologie en aardbevingswetenschap.

• Breuk waarlangs het gesteente is verschoven
• Ingedeeld op basis van de richting van de slip.
• Bron van de meeste aardbevingen
• Beïnvloedt de vloeistofstroom in de aardkorst.