Eutrofiëring is de verrijking van water met voedingsstoffen, voornamelijk stikstof en fosfor. Het klinkt onschuldig. Dat is het niet. Extra voedingsstoffen leiden tot een explosieve groei van algen en planten. Wanneer deze afsterven, breken bacteriën ze af en verbruiken ze zuurstof. Het water wordt zuurstofarm. Vissen en schaaldieren sterven. Het ecosysteem stort in.

Landbouw is de belangrijkste bron. Meststoffen die op akkers worden aangebracht, spoelen weg naar beken en rivieren. Veeafval draagt ​​hieraan bij. Rioolwaterzuiveringsinstallaties lozen voedingsstoffen, zelfs na de zuivering. In meren is fosfor vaak de beperkende voedingsstof. In kustwateren is stikstof meestal de belangrijkste factor. Door te weten welke voedingsstof de groei beperkt, kunnen beheerders zich richten op de juiste factoren.

Het probleem is wereldwijd. Lake Erie heeft te lijden gehad onder giftige algenbloei die de drinkwatervoorziening van steden heeft afgesloten. De Oostzee kent een dode zone ter grootte van Denemarken. Het Taihu-meer in China kleurde in 2007 groen door cyanobacteriën. Om eutrofiëring tegen te gaan, moeten we de afvoer van voedingsstoffen bij de bron terugdringen. Dat betekent dat we landbouwmethoden moeten aanpassen, rioolwaterzuiveringsinstallaties moeten moderniseren en wetlands moeten herstellen die het water op natuurlijke wijze filteren.

Belangrijkste voedingsstoffen

• Stikstof
• Fosfor
• Kalium (minder vaak beperkend)
• Afvoer van landbouwgrond
• Rioolwater en wasmiddelen