Koolstof beweegt voortdurend tussen de atmosfeer, oceanen, het land en levende organismen. Deze beweging vormt de koolstofcyclus. Planten nemen koolstofdioxide op uit de lucht door middel van fotosynthese. Dieren eten de planten en geven koolstof af door middel van ademhaling. Wanneer organismen sterven, brengen afbrekers de koolstof terug in de bodem en de lucht. Oceanen absorberen koolstof en slaan het op in diep water en sedimenten.

De koolstofcyclus heeft de hoeveelheid koolstof in de atmosfeer duizenden jaren lang nagenoeg stabiel gehouden. Dat evenwicht is nu verstoord. Door de verbranding van fossiele brandstoffen komt koolstof vrij die miljoenen jaren onder de grond opgesloten zat. Ontbossing verwijdert bomen die koolstof zouden hebben opgenomen. Het gevolg is een snelle toename van CO2 in de atmosfeer, van ongeveer 280 deeltjes per miljoen vóór de industrialisatie tot meer dan 420 deeltjes per miljoen nu.

Sommige koolstofputten absorberen een deel van de door de mens uitgestoten koolstof. Oceanen nemen ongeveer een kwart op. Bossen en bodems nemen nog eens een kwart op. De rest blijft in de atmosfeer en draagt ​​bij aan de opwarming. Naarmate oceanen warmer worden, absorberen ze minder. Naarmate bossen afbranden, stoten ze meer koolstof uit. Deze terugkoppelingseffecten kunnen de klimaatverandering versnellen.

Belangrijke reservoirs

• Sfeer
• Oceanen
• Bodem en permafrost
• fossiele brandstofafzettingen
• Levende biomassa