Drie-punts belichting is een standaard opstelling met drie lichtbronnen: de hoofdlichtbron, de invullichtbron en de tegenlichtbron. De hoofdlichtbron is de primaire lichtbron en staat onder een hoek van 45 graden ten opzichte van de camera. Deze verlicht het onderwerp en creëert schaduwen. De invullichtbron is een secundaire lichtbron en staat tegenover de hoofdlichtbron. Deze verzacht de schaduwen en vermindert het contrast. De tegenlichtbron staat achter het onderwerp en is op de camera gericht. Deze scheidt het onderwerp van de achtergrond en creëert een lichtrand. Samen zorgen de drie lichtbronnen voor een gecontroleerd, dimensionaal beeld.

Drie-punts belichting is een uitgangspunt, geen regel. Cinematografen passen de verhouding tussen hoofdlicht en invullicht, de kleur van de lampen en de positie van elke lamp aan. Een hoge verhouding tussen hoofdlicht en invullicht creëert een dramatisch, ingetogen beeld. Een lage verhouding creëert een helder, scherp beeld. Een warm hoofdlicht en een koel invullicht zorgen voor contrast. Een tegenlicht met een gel creëert een gekleurde rand. De variaties zijn eindeloos. De drie-punts opstelling is de basis. De cinematograaf bouwt daarop voort.

Drie-punts belichting wordt gebruikt in film, televisie, fotografie en theater. Het wordt op elke filmschool onderwezen. Het vormt de basis van de klassieke Hollywood-belichting. Het zorgt voor een gepolijste, professionele uitstraling. Maar het is niet de enige manier om een ​​scène te belichten. Sommige filmmakers gebruiken natuurlijk licht. Sommigen gebruiken één enkele lichtbron. Sommigen gebruiken helemaal geen licht. De drie-punts opstelling is een hulpmiddel. Het is niet het enige hulpmiddel. Maar het is wel een hulpmiddel dat elke filmmaker zou moeten begrijpen.