In 1972 kwam het nieuws naar buiten dat de Amerikaanse volksgezondheidsdienst veertig jaar lang onbehandelde syfilis bij honderden zwarte mannen in Tuskegee, Alabama, had bestudeerd, zelfs nadat penicilline beschikbaar was gekomen. Deze onthulling schokte het publiek en veranderde het onderzoek voorgoed. Bio-ethiek is voortgekomen uit deze confrontatie met de werkelijkheid. Het onderzoekt de morele vraagstukken die worden opgeworpen door biologie, geneeskunde en biotechnologie.

Het vakgebied omvat een breed scala aan vraagstukken. Bij geïnformeerde toestemming gaat het erom of patiënten en proefpersonen begrijpen waar ze mee instemmen. Privacy gaat over wie de eigenaar is van genetische gegevens en wie er toegang toe heeft. Gelijkheid gaat over wie profiteert van nieuwe therapieën en wie er buiten de boot valt. Genetische modificatie gaat over de vraag of we menselijke embryo's zouden moeten aanpassen. Palliatieve zorg gaat over hoe we de dood definiëren en wie beslist wanneer de behandeling moet worden stopgezet.

Bio-ethiek biedt geen eenduidig ​​antwoord. Het is een redeneerproces. Vier principes vormen de leidraad voor een groot deel van het vakgebied: autonomie, weldoen, niet schaden en rechtvaardigheid. Autonomie respecteert de keuzes van de patiënt. Weldoen bevordert het welzijn. Niet schaden voorkomt schade. Rechtvaardigheid verdeelt voordelen en lasten eerlijk. Deze principes staan ​​vaak op gespannen voet met elkaar, en het oplossen van conflicten vereist oordeelsvermogen.

Bio-ethische commissies beoordelen onderzoeksprotocollen, adviseren ziekenhuizen en bepalen het beleid. Het is geen abstract vakgebied. Ze beslissen of een onderzoek mag doorgaan, of een medicijn wordt goedgekeurd en of een patiënt een behandeling mag weigeren. De belangen zijn persoonlijk.