Een exporteur in Vietnam verzendt meubels naar een koper in Frankrijk. Geen van beide partijen vertrouwt de ander volledig. De koper wil niet betalen voordat hij de goederen heeft ontvangen. De verkoper wil niet verzenden voordat hij betaald is. Een kredietbrief biedt de oplossing. De bank van de koper belooft de verkoper te betalen zodra de verkoper documenten overlegt waaruit blijkt dat de goederen zoals afgesproken zijn verzonden.

De procedure is nauwkeurig. Koper en verkoper komen de voorwaarden overeen. De bank van de koper verstrekt een kredietbrief, waarin de vereiste documenten staan ​​vermeld: een cognossement, een factuur, een paklijst en een verzekeringsbewijs. De verkoper verzendt de goederen en presenteert de documenten aan zijn eigen bank, die ze doorstuurt naar de bank van de koper. Als de documenten exact overeenkomen, betaalt de bank. Zo niet, dan kan de bank de betaling weigeren. Banken handelen in documenten, niet in goederen.

Kredietbrieven worden veel gebruikt in de internationale handel omdat ze het risico voor beide partijen verlagen. Ze worden ook gebruikt bij binnenlandse transacties en bouwprojecten. De kosten bestaan ​​uit een vergoeding, meestal een percentage van het kredietbedrag. Het proces is traag en vereist veel documentatie, waardoor sommige handelsondernemingen zijn overgestapt op betaling op rekening met kredietdekking.

Het belangrijkste principe is strikte naleving. Een verkeerd gespelde naam of een ontbrekende handtekening kan de brief ongeldig maken. Die starheid beschermt de bank, maar kan handelaren frustreren.