Vedalar, Hinduizmin en eski kutsal metinleridir. Sanskritçenin erken bir biçiminde yazılmış ve yazıya geçirilmeden önce yüzyıllarca sözlü olarak aktarılmış olan bu metinler, geleneksel Hindular tarafından yazılı değil, vahiy yoluyla ortaya çıkmış (shruti, yani işitilmiş) olarak kabul edilir.

Dört ana eser bu külliyatı oluşturur: Tanrılara adanmış ilahilerden oluşan Rigveda, ezgilerden oluşan Samaveda, kurban formüllerinden oluşan Yajurveda ve büyüler ile pratik ritüellerden oluşan Atharvaveda. Bunlara daha sonraki katmanlar da eklenmiştir: Ritüeli açıklayan Brahmanalar, orman sakinleri için Aranyakalar ve benlik ve nihai gerçeklik üzerine felsefi spekülasyonlara yönelen Upanişadlar. Hep birlikte, aynı anda hem ayin el kitabı, hem şiir antolojisi, hem de daha sonraki Hint düşüncesinin beşiği olan geniş bir edebiyat oluştururlar.

Veda dini, Agni, Indra ve Soma gibi tanrılara sunulan ateş kurbanı etrafında şekillenmiştir. Ritüelin hassasiyeti, uzmanlaşmış rahipler ve kusursuz telaffuz gerektiriyordu; tek bir yanlış telaffuz edilen hecenin ayini mahvedebileceğine inanılıyordu. Zamanla odak noktası dışsal kurbandan içsel gerçekleşmeye kaydı, ancak Vedaların otoritesi devam etti.

Günümüzde bile Vedik ilahilerinin sesi, sıradan anlamından bağımsız olarak, kendi başına kutsal kabul edilmektedir.