Wedy to najstarsze święte teksty hinduizmu. Spisane we wczesnej formie sanskrytu i przekazywane ustnie przez wieki, zanim zostały spisane, są uważane przez tradycyjnych hinduistów za objawione, a nie skomponowane – śruti, czyli to, co usłyszano.

Rdzeń stanowią cztery zbiory: Rigweda z hymnami do bogów, Samaweda z melodiami, Jadźurweda z formułami ofiarnymi oraz Atharwaweda z zaklęciami i rytuałami praktycznymi. Do nich dochodzą kolejne warstwy – brahmany objaśniające rytuały, aranjaki dla mieszkańców lasu oraz Upaniszady, które zwracają się ku filozoficznym spekulacjom na temat jaźni i ostatecznej rzeczywistości. Razem tworzą one obszerną literaturę, będącą jednocześnie podręcznikiem liturgicznym, antologią poetycką i kolebką późniejszej myśli indyjskiej.

Religia wedyjska koncentrowała się na ofiarach ogniowych składanych bóstwom takim jak Agni, Indra i Soma. Precyzja rytuału wymagała wyspecjalizowanych kapłanów i dokładnej wymowy; wierzono, że jedna źle wymówiona sylaba mogła zrujnować rytuał. Z czasem nacisk przesunął się z ofiary zewnętrznej na wewnętrzną realizację, jednak autorytet Wed pozostał.

Nawet dzisiaj dźwięk śpiewu wedyjskiego jest uważany za święty sam w sobie, niezależny od powszechnego znaczenia.