Keşişler loş bir şapele girer ve enstrüman eşliği olmadan yükselen ve alçalan yavaş, tek sesli bir melodi söylemeye başlarlar. Bu tür ilahili dua, ilahi söyleme olarak adlandırılır. Tekrarlanan melodik ifadeler kutsal sözleri taşır ve zihni odaklamaya yardımcı olur.

Batı kilisesindeki Gregoryen ilahileri, Doğu'daki Bizans ilahileri, Hinduizm'deki Vedik ilahileri ve İslam'daki Kur'an tilaveti, bu uygulamanın örnekleridir. İlahiler basit ve tekrarlayıcı olabileceği gibi oldukça ayrıntılı da olabilir. İstikrarlı ritim ve sınırlı melodik aralık, uzun süreli performansı mümkün kılar ve meditatif bir duruma teşvik eder.

Modern ibadet, sakinleştirici ve birleştirici etkisi nedeniyle bazen ilahilere başvurur. Kayıtlar, eski repertuvarları yeni kitlelere ulaştırmıştır. İster eğitimli korolar isterse tüm cemaatler tarafından icra edilsin, ilahiler nefesi, sesi ve niyeti tek bir ibadet eyleminde birleştirir.

Sesin kendisi kutsal metnin bir aracı haline gelir.