Monniken betreden een schemerige kapel en beginnen een langzame, eenstemmige melodie die zonder instrumentale begeleiding op en neer gaat. Deze vorm van gezongen gebed heet gregoriaanse zang. De herhaalde melodielijnen dragen heilige woorden en helpen de geest te concentreren.

Gregoriaanse gezangen in de westerse kerk, Byzantijnse gezangen in het Oosten, Vedische gezangen in het hindoeïsme en koranrecitaties in de islam illustreren deze praktijk. Gezang kan eenvoudig en repetitief zijn of juist zeer uitgebreid. Het constante ritme en het beperkte melodische bereik maken langdurige uitvoeringen mogelijk en bevorderen een meditatieve staat.

In de moderne eredienst wordt soms het gregoriaans herontdekt vanwege de kalmerende en verbindende werking ervan. Opnames hebben eeuwenoude repertoirestukken toegankelijk gemaakt voor een nieuw publiek. Of het nu wordt uitgevoerd door getrainde koren of hele gemeenten, gregoriaans gezang verbindt ademhaling, stem en intentie in één enkele daad van devotie.

Het geluid zelf wordt een middel om de heilige tekst over te brengen.