Mnisi gromadzą się w ciemnej kaplicy i zaczynają śpiewać powolną, unisono melodię, która wznosi się i opada bez akompaniamentu instrumentów. Ta forma modlitwy śpiewanej to chorał. Powtarzane frazy melodyczne niosą święte słowa i pomagają skupić umysł.

Chorał gregoriański w Kościele zachodnim, chorał bizantyjski na Wschodzie, chorał wedyjski w hinduizmie i recytacja Koranu w islamie – wszystkie te nurty ilustrują tę praktykę. Chorał może być prosty i powtarzalny lub bardzo rozbudowany. Stały rytm i ograniczona skala melodyczna umożliwiają dłuższe wykonanie i sprzyjają medytacji.

Współczesne nabożeństwa często nawiązują do śpiewu chorałowego ze względu na jego uspokajający i jednoczący wpływ. Nagrania przybliżają dawny repertuar nowej publiczności. Niezależnie od tego, czy śpiewają go wyszkolone chóry, czy całe zgromadzenia, śpiew chorałowy łączy oddech, głos i intencję w jednym akcie nabożeństwa.

Dźwięk sam w sobie staje się nośnikiem świętego tekstu.