Saygı gösterme, dışa vurulan derin bir hürmettir. Hristiyanlıkta bu, azizlere, onların kutsal emanetlerine ve kutsal resimlere gösterilen saygıdır; bu, yalnızca Tanrı'ya ait olan ibadetten farklıdır.

Bu ayrım, sekizinci ve dokuzuncu yüzyıllardaki ikonoklastik tartışmalar sırasında resmileştirildi. İkinci İznik Konsili, bir resme gösterilen saygının prototipe geçtiğini, resmin kendisinin tapınılmadığını vurguladı. Azizler, Tanrı'nın lütfu yaşamlarında görünür olduğu için saygı görürler; şefaatleri istenir çünkü onlar Mesih'te yaşıyorlardır. Kutsal emanetler—kemikler, giysiler veya kutsal kişilerle ilişkilendirilen nesneler—azizler topluluğuna somut bağlantılar olarak benzer bir saygıyla ele alınır.

Protestan Reformcular, putperestlik ve Mesih'in yerini alma korkusuyla bu uygulamayı büyük ölçüde reddettiler. Katolik ve Ortodoks gelenekleri ise bunu kilisenin hafızasının ve umudunun organik bir ifadesi olarak koruyup savundular. Halkın dindarlığı bazen teolojik çizgileri bulanıklaştırmıştır; resmi öğreti ise bu çizgileri dikkatlice çizmeye devam etmektedir.

Hristiyanlık dışında, benzer jestler atalara, öğretmenlere veya kutsal yerlere gösterilen saygıda da ortaya çıkar. Saygı, kelimelerin tek başına yetersiz kaldığı durumlarda gösterilen beden dilidir.