Verering is diep respect dat zich in uiterlijke vorm uitdrukt. In christelijke traditie is het de eer die wordt bewezen aan heiligen, hun relieken en heilige beelden – iets wat verschilt van de aanbidding die alleen aan God toekomt.

Het onderscheid werd geformaliseerd tijdens de iconoclastische controverses van de achtste en negende eeuw. Het Tweede Concilie van Nicea benadrukte dat de eer die aan een afbeelding wordt bewezen, ten goede komt aan het prototype; de ​​afbeelding zelf wordt niet aanbeden. Heiligen worden vereerd omdat de genade van God zichtbaar is in hun leven; hun voorspraak wordt gevraagd omdat zij leven in Christus. Relikwieën – beenderen, kleding of voorwerpen die met heilige personen in verband worden gebracht – worden met eenzelfde eerbied behandeld als tastbare schakels in de gemeenschap der heiligen.

Protestantse hervormers verwierpen de praktijk grotendeels uit angst voor afgoderij en de verdringing van Christus. De katholieke en orthodoxe tradities behielden en verdedigden de praktijk als een organische uitdrukking van de herinnering en hoop van de kerk. De volksdevotie heeft de theologische grenzen soms doen vervagen; de officiële leer blijft ze zorgvuldig trekken.

Buiten het christendom komen soortgelijke gebaren voor in het respect dat wordt betoond aan voorouders, leraren of heilige plaatsen. Verering is de lichaamstaal van eerbied wanneer woorden alleen tekortschieten.