Cześć to głęboki szacunek wyrażany w zewnętrznej formie. W chrześcijaństwie jest to cześć oddawana świętym, ich relikwiom i świętym wizerunkom – w odróżnieniu od czci należnej wyłącznie Bogu.

Rozróżnienie to zostało sformalizowane podczas kontrowersji ikonoklastycznych w VIII i IX wieku. Sobór Nicejski II upierał się, że cześć oddawana wizerunkowi przypada pierwowzorowi; sam wizerunek nie jest czczony. Święci są czczeni, ponieważ łaska Boża jest widoczna w ich życiu; ich wstawiennictwo jest poszukiwane, ponieważ żyją w Chrystusie. Relikwie – kości, ubrania lub przedmioty związane z osobami świętymi – są traktowane z podobną czcią jako namacalne ogniwa wspólnoty świętych.

Reformatorzy protestanccy w dużej mierze odrzucili tę praktykę, obawiając się bałwochwalstwa i wyparcia Chrystusa. Tradycje katolicka i prawosławna zachowały ją i broniły jako organicznego wyrazu pamięci i nadziei Kościoła. Ludowa pobożność niekiedy zacierała granice teologiczne; oficjalne nauczanie nadal je ostrożnie wyznacza.

Poza chrześcijaństwem podobne gesty pojawiają się w szacunku okazywanym przodkom, nauczycielom czy miejscom świętym. Cześć jest językiem ciała wyrażającym szacunek, gdy same słowa wydają się niewystarczające.