Kutsamak, ayırmak demektir. İncil'deki kullanımında bu kelime, bir şeyi sıradan kullanımdan çıkarıp Tanrı'ya adamak anlamında, yani kutsama anlamında kullanılır. Tapınaklar, sunaklar, rahipler ve Şabat günü hepsi kutsanmıştı. Temel fikir kutsallıktır: Tanrı'ya ait olan şey sıradan olarak ele alınmamalıdır.

Yeni Ahit, aynı dili insanlar için de kullanır. İman edenler, Mesih'in işiyle zaten kutsanmış olarak tanımlanır ve aynı zamanda günlük yaşamda aşamalı bir kutsanmaya çağrılırlar. Bu gerilim kasıtlıdır. Aklanma, bir kişinin doğru olduğunu ilan eder; kutsanma ise, bu ilanda belirtilen kişi olma yolunda ömür boyu süren bir süreçtir. Kutsal Ruh aracıdır; araçlar arasında Kutsal Yazılar, dua, sakramentler ve topluluğun karşılıklı teşviki yer alır.

Farklı gelenekler bu süreci farklı şekillerde haritalandırır. Kimileri tam bir kutsallaşmanın belirgin bir ikinci deneyimini beklerken, kimileri Mesih'e giderek daha fazla uyum sağlama ile işaretlenen, lütufun kademeli bir şekilde büyümesini görür. Hepsi, amacın kendi başına ahlaki özgelişim değil, kutsal olan Tanrı'nın karakterini yansıtan bir yaşam olduğu konusunda hemfikirdir.

Bir nesne veya kişi kutsandığında, sıradan olan daha yüce bir amaç için sahiplenilir. Kelime hâlâ bu anlamı taşır.