Uświęcać oznacza oddzielać. W biblijnym użyciu słowo to oznacza konsekrację – wyrwanie czegoś ze zwykłego użytku i poświęcenie Bogu. Świątynie, ołtarze, kapłani i szabat – wszystko to było uświęcane. Ideą przewodnią jest świętość: to, co należy do Boga, nie powinno być traktowane jako pospolite.

Nowy Testament stosuje ten sam język do ludzi. Wierzący są opisani jako już uświęceni dziełem Chrystusa, a jednocześnie powołani do stopniowego uświęcania w życiu codziennym. To napięcie jest celowe. Usprawiedliwienie uznaje człowieka za sprawiedliwego; uświęcenie to trwający całe życie proces stawania się tym, kim ta deklaracja mówi, że jest. Duch Święty jest sprawcą; środkami do tego są Pismo Święte, modlitwa, sakramenty i wzajemne wspieranie się wspólnoty.

Różne tradycje odmiennie obrazują ten proces. Niektóre oczekują wyraźnego, drugiego doświadczenia całkowitego uświęcenia; inne widzą stopniowy wzrost łaski, naznaczony coraz większym upodobnieniem do Chrystusa. Wszyscy zgadzają się, że celem nie jest samodoskonalenie moralne, ale życie odzwierciedlające charakter Boga, który jest święty.

Kiedy przedmiot lub osoba zostaje uświęcona, to, co zwyczajne, zostaje przypisane wyższemu celowi. Słowo to nadal niesie ze sobą ten ładunek.