Heiligmaken betekent apart zetten. In de Bijbel heeft het woord de betekenis van wijding – iets uit het gewone gebruik halen en het aan God opdragen. Tempels, altaren, priesters en de sabbat werden allemaal geheiligd. De onderliggende gedachte is heiligheid: wat van God is, mag niet als gewoon worden beschouwd.

Het Nieuwe Testament gebruikt dezelfde taal voor mensen. Gelovigen worden beschreven als reeds geheiligd door het werk van Christus en tegelijkertijd geroepen tot voortdurende heiliging in het dagelijks leven. Deze spanning is bewust gecreëerd. Rechtvaardiging verklaart iemand rechtvaardig; heiliging is het levenslange proces om te worden wat die verklaring zegt dat ze zijn. De Heilige Geest is het instrument; de middelen omvatten de Schrift, gebed, de sacramenten en de onderlinge aanmoediging van de gemeenschap.

Verschillende tradities beschrijven het proces op verschillende manieren. Sommigen verwachten een aparte, tweede ervaring van volledige heiliging; anderen zien een geleidelijke groei in genade, gekenmerkt door een toenemende navolging van Christus. Allen zijn het erover eens dat het doel niet morele zelfverbetering omwille van de zelfverbetering zelf is, maar een leven dat het karakter weerspiegelt van de heilige God.

Wanneer een voorwerp of een persoon geheiligd wordt, krijgt het gewone een hogere betekenis. Het woord behoudt die betekenis echter nog steeds.