Flaş bellek, bir kişinin duygusal açıdan önemli bir olayı öğrendiği koşulları canlı ve ayrıntılı bir şekilde hatırlamasıdır. İnsanlar genellikle tam olarak nerede olduklarını, ne yaptıklarını ve haberi kimin verdiğini hatırladıklarını söylerler.

Bu terim, Roger Brown ve James Kulik tarafından, kamuoyunda tanınmış bir kişinin suikastı gibi olayların anılarını tanımlamak için ortaya atılmıştır. Olayın duygusal yoğunluğu ve sonuçları, merkezi gerçeklerle birlikte çevresel ayrıntıları da koruyan özel bir kodlama mekanizmasını tetikliyor gibi görünmektedir. Daha sonraki araştırmalar, anlık hafızanın hataya karşı bağışık olmadığını göstermiştir. Doğruluk zamanla azalsa bile güven yüksek kalır; insanlar, hatırladıklarından emin olsalar bile ayrıntıları yanlış hatırlayabilirler.

Bu olgu, duygunun hafızayı güçlendirme gücünü göstermekle birlikte, canlılık ve güveni doğrulukla eşitlemenin sakıncalı olduğunu da ortaya koymaktadır. Travmatik olaylar hem rahatsız edici, ayrıntılı anılar hem de önemli çarpıtmalara yol açabilir.

Flaş bellek, bir fotoğraf gibi hissettirir. Birçok fotoğraf gibi, hem çarpıcı hem de kusurlu olabilir.