Sirkadiyen ritimler, uyku ve uyanıklığı, vücut sıcaklığını, hormon salınımını ve diğer birçok fizyolojik süreci yöneten yaklaşık 24 saatlik döngülerdir. Bunlar içsel olarak üretilir ancak özellikle ışık olmak üzere dışsal ipuçlarıyla senkronize edilirler.

Ana biyolojik saat, hipotalamusun suprachiasmatik çekirdeğinde bulunur. Ortam ışık seviyelerini algılayan retinadaki özel fotoreseptörlerden doğrudan girdi alır. Buna karşılık, epifiz bezinden gece salgılanan melatonin de dahil olmak üzere sinirsel ve hormonal sinyaller aracılığıyla vücuttaki çevresel biyolojik saatleri koordine eder. Dışsal gündüz-gece döngüsü değiştiğinde (örneğin jet lag veya gece vardiyasında çalışma gibi), iç biyolojik saat ancak kademeli olarak yeniden ayarlanır ve yorgunluk ve uyku bozukluğu gibi bilindik semptomlara neden olur.

Sirkadiyen tercihteki bireysel farklılıklar, genellikle kronotip olarak adlandırılır ve erken kalkan "kuşlar"dan geç kalkan "baykuşlara" kadar değişir. Ergenlik dönemi genellikle daha geç saatlere doğru bir kaymayı beraberinde getirir ve bu da erken okul programlarıyla çakışır. Sirkadiyen ritimlerin bozulması metabolik sorunlar, duygu durum bozuklukları ve bilişsel performansta azalma ile ilişkilidir.

Saatler ve takvimler olmasa bile vücut zamanı tutmaya devam eder. Bu içsel gün, sirkadiyen ritimdir.