Temsilî hükümet, vatandaşların kendi adlarına kanun ve kararlar almak üzere yetkilileri seçtiği bir sistemdir. Halk doğrudan yönetmez, temsilciler seçer. Bu temsilciler müzakere eder, tartışır ve oy kullanır. Halk, seçimler yoluyla onları sorumlu tutar. Buna cumhuriyet veya demokratik cumhuriyet de denir.

ABD Anayasası'nı hazırlayanlar, doğrudan demokrasi yerine temsili hükümeti seçtiler. Kalabalıkların yönetimine karşı korkuları vardı. Tartışmayı istiyorlardı. James Madison, bir cumhuriyetin kamuoyunun görüşlerini rafine edip genişleteceğini savundu. Temsilciler, tutkuyu akıl yoluyla süzgeçten geçireceklerdi. Sistem mükemmel değil. Temsilciler çıkarların etkisi altında kalabilirler. Seçmenlerini görmezden gelebilirler. Ancak seçimler bir denetim mekanizması sağlar. Başarısız olurlarsa, görevden alınabilirler.

Temsilci hükümetin özellikleri

• Seçilmiş yetkililer yasaları yapar.
• Düzenli seçimler yetkilileri hesap verebilir kılar.
• Çoklu temsil düzeyleri: yerel, eyalet, ulusal.
• Siyasi partiler yarışma düzenler.
• Anayasal sınırlamalar azınlık haklarını korur.

Temsilî hükümet ülkeden ülkeye değişir. Bazıları orantılı temsil sistemini kullanır. Partiler, oy oranlarına göre sandalye kazanır. Diğerleri ise tek üyeli seçim bölgelerini kullanır. En çok oy alan aday kazanır. Her sistemin dezavantajları vardır. Orantılı sistemler daha temsilidir. Ayrıca koalisyon hükümetleri de oluştururlar. Tek üyeli seçim bölgeleri daha basittir. Ancak oyları da boşa harcarlar. Seçim, bir ülkenin tarihini ve değerlerini yansıtır. Temsilî hükümet doğrudan demokrasi değildir. Halk her yasaya oy vermez. Yasaları yapan kişilere oy verirler. Bu bir uzlaşmadır. Verimlilik ve katılım arasında bir uzlaşmadır. Uzmanlık ve hesap verebilirlik arasında bir uzlaşmadır. Çoğu demokrasinin seçtiği uzlaşmadır. Mükemmel değildir. Ancak alternatiflerden daha iyidir.