Bireysel haklar, sınırlı hükümet ve hukukun üstünlüğü, siyasi liberalizmin özünü oluşturur. Liberaller, kişilerin başkalarına zarar vermedikleri sürece kendi amaçlarını özgürce takip edebilmeleri gerektiğini ve siyasi otoritenin bu özgürlüğü güvence altına almak için var olduğunu savunurlar.

Klasik liberalizm mülkiyet haklarını, serbest piyasaları ve anayasal kısıtlamaları vurgulamıştır. Modern liberalizm ise genellikle eğitim, sağlık hizmetleri ve sosyal güvenlik gibi alanlarda devletin daha büyük bir rol üstlenmesini ve biçimsel özgürlüklerin etkin hale getirilmesini kabul eder. Her iki yaklaşım da sivil özgürlüklere, hoşgörüye ve rızaya dayalı yönetime olan bağlılığı paylaşır.

Liberalizm, birçok Batı demokrasisinin baskın çerçevesi olmuştur, ancak popülist, milliyetçi ve illiberal hareketlerden gelen zorluklarla karşı karşıyadır. Liberalizm içindeki tartışmalar, piyasaların uygun kapsamı, eşitliğin ağırlığı ve kültürel hoşgörünün sınırları ile ilgilidir. Bu gelenek, dünyanın büyük bir bölümünde kullanılan haklar ve anayasacılık terminolojisini sağlamaya devam etmektedir.

Liberal bir düzen, bireylerin ve derneklerin şiddete başvurmadan fikir ayrılığına düşebilecekleri alanı korur.