Individuele rechten, een beperkte overheid en de rechtsstaat vormen de kern van het politiek liberalisme. Liberalen stellen dat mensen vrij moeten zijn om hun eigen doelen na te streven, zolang ze anderen geen schade berokkenen, en dat de politieke autoriteit bestaat om die vrijheid te waarborgen.

Het klassiek liberalisme legde de nadruk op eigendomsrechten, vrije markten en constitutionele beperkingen. Het modern liberalisme accepteert vaak een grotere rol voor de staat in het bieden van onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid om formele vrijheden effectief te maken. Beide stromingen delen een commitment aan burgerlijke vrijheden, tolerantie en een regering gebaseerd op instemming van de bevolking.

Het liberalisme is lange tijd het dominante kader geweest van veel westerse democratieën, maar het wordt uitgedaagd door populistische, nationalistische en illiberale bewegingen. Binnen het liberalisme woeden debatten over de juiste omvang van de markt, het belang van gelijkheid en de grenzen van culturele tolerantie. De traditie blijft de basis vormen voor de terminologie rond rechten en grondwettelijkheid die in grote delen van de wereld wordt gebruikt.

Een liberale orde beschermt de ruimte waarin individuen en verenigingen het oneens kunnen zijn zonder geweld.