Bir yasa koyucunun oylamayı geciktirmek veya engellemek için kürsüde uzun süre kalması, filibuster taktiği olarak adlandırılır. Bu taktik, nitelikli çoğunluk tarafından sona erdirilmediği sürece uzun süreli tartışmaya izin veren kurallardan yararlanır.

Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nda filibuster, azınlıkların etkisini artırmak için rutin bir araç haline gelmiştir. Eskiden sürekli konuşma zorunlu iken, modern uygulamada genellikle uzun süreli tartışma tehdidine dayanmaktadır. Kapanış kuralları, tartışmayı kesme eşiğini belirler. Savunucuları filibuster'ı azınlık haklarının ve müzakerenin korunması olarak nitelendirirken, eleştirmenler ise çoğunluk yönetimini engelleyen bir tıkanıklık reçetesi olarak adlandırmaktadır.

Diğer yasama organları da benzer yöntemleri benimsemiş veya reddetmiştir. Bu taktik yeni seçilmiş çoğunluğu engellediğinde, periyodik olarak reform önerileri ortaya çıkar. Filibuster'ın varlığı, yasama stratejisini şekillendirerek daha geniş koalisyonları teşvik eder veya tartışmalı önlemlerin getirilmesini engeller.

Tek bir kararlı senatör, meclisi hâlâ zaman ve siyasi sermaye harcamaya zorlayabilir.