Een wetgever die het woord voert om een ​​stemming te vertragen of te blokkeren, maakt zich schuldig aan een filibuster. Deze tactiek maakt gebruik van regels die een langdurig debat toestaan, tenzij een gekwalificeerde meerderheid stemt om het te beëindigen.

In de Amerikaanse Senaat is de filibuster een routineus instrument geworden voor de invloed van de minderheid. Vroeger was ononderbroken spreektijd vereist; tegenwoordig berust de dreiging van een langdurig debat vaak al op de kern van de zaak. Regels voor het beëindigen van een debat bepalen de drempel. Voorstanders noemen de filibuster een bescherming van de rechten en het recht op beraadslaging van de minderheid; critici noemen het een recept voor een patstelling die de meerderheidsmacht ondermijnt.

Andere parlementen hebben soortgelijke methoden aangenomen of verworpen. Hervormingsvoorstellen duiken periodiek op wanneer de tactiek een nieuwgekozen meerderheid frustreert. Het bestaan ​​van de filibuster beïnvloedt de wetgevingsstrategie, stimuleert bredere coalities of ontmoedigt de invoering van controversiële maatregelen.

Een enkele vastberaden senator kan de Senaat nog steeds dwingen tijd en politiek kapitaal te investeren.