Ustawodawca, który zabiera głos, aby opóźnić lub zablokować głosowanie, stosuje obstrukcję parlamentarną. Ta taktyka wykorzystuje przepisy zezwalające na dłuższą debatę, chyba że większość kwalifikowana zagłosuje za jej zakończeniem.

W Senacie Stanów Zjednoczonych obstrukcja stała się rutynowym narzędziem wpływu mniejszości. Kiedyś wymagane było ciągłe przemówienie; współczesna praktyka często opiera się na samej groźbie przedłużającej się debaty. Zasady zamknięcia dyskusji wyznaczają próg, od którego można przerwać dyskusję. Obrońcy obstrukcji nazywają ją ochroną praw mniejszości i wolności deliberacji; krytycy twierdzą, że jest to przepis na impas, który niweczy rządy większości.

Inne legislatury przyjęły lub odrzuciły podobne rozwiązania. Propozycje reform pojawiają się okresowo, gdy taktyka ta frustruje nowo wybraną większość. Istnienie obstrukcji parlamentarnej kształtuje strategię legislacyjną, zachęcając do zawiązywania szerszych koalicji lub zniechęcając do wprowadzania kontrowersyjnych rozwiązań.

Jeden zdeterminowany senator wciąż może zmusić izbę do poświęcenia czasu i kapitału politycznego.