Tiranlık, mutlak bir hükümdar tarafından uygulanan zalim ve baskıcı yönetimdir. Tiran, genellikle zorla ele geçirerek veya miras yoluyla elde ettiği iktidarı yasal bir sınırlama olmaksızın elinde tutar. Kelime, aslen anayasaya aykırı olarak iktidarı ele geçiren hükümdar anlamına gelen Yunanca tyrannos kelimesinden gelir. Antik Yunanistan'da bir tiran mutlaka zalim değildi. Bazıları halk arasında popülerdi. Ancak zamanla, terim modern anlamını kazandı: kişisel kazanç için iktidarı kötüye kullanan ve halkı ezen bir hükümdar. Platon ve Aristoteles, tiranlığı yozlaşmış bir monarşi biçimi olarak analiz ettiler. Tiranların kişisel çıkarları ve korku tarafından yönlendirildiğini ve kendilerini dalkavuklar ve casuslarla çevrelediklerini savundular.

Tiranlık yalnızca antik Yunanistan'la sınırlı değildir. Birçok dönemde ve yerde ortaya çıkmıştır. Roma imparatorları, ortaçağ kralları, modern diktatörler... Hannah Arendt, ideoloji ve terörü kullanarak hayatın her alanını kontrol eden 20. yüzyıl tiranlık biçimi olan totalitarizmi analiz etmiştir. Tiranlık, otoriterlikle aynı şey değildir, ancak ikisi örtüşmektedir. Otoriterlik siyasi özgürlüğü kısıtlar. Tiranlık ise zulüm ve kişisel yönetimi ekler. Tiranlığa karşı direniş, siyasi felsefede bir temadır. Locke, hükümet tiranlaştığında insanların devrim hakkına sahip olduğunu savunmuştur. Amerikan ve Fransız devrimleri bu fikirden beslenmiştir. Tiranlık, gücün yozlaştırdığını ve mutlak gücün mutlak surette yozlaştırdığını hatırlatır.

Tiranlığın özellikleri

• Mutlak güç. Hiçbir yasal veya kurumsal kısıtlama yok.
• Zulüm. Kişilere karşı baskı ve şiddet.
• Öz çıkar. Kişisel kazanç için kural.
• Korku. Gözdağı ve gözetim yoluyla yönetme.

Tiranlık, diktatörlükle aynı şey değildir. Bir diktatör halk desteğiyle yönetebilir. Bir tiran ise halkın çıkarlarına aykırı olarak yönetir.