Adalet, bireylere adil ve tarafsız davranılmasıdır. Siyaset felsefesindeki en eski ve en tartışmalı kavramlardan biridir. Platon, adaleti ruhun veya şehrin her bir parçasının kendi görevini yerine getirmesi olarak tanımlamıştır. Aristoteles, malların adil dağıtımını ilgilendiren dağıtımcı adaleti, alınan şeyin iadesini ilgilendiren düzeltici adaletten ayırmıştır. Roma hukukçuları adaleti, her bireye hakkını verme konusundaki sürekli irade olarak tanımlamışlardır. Modern tartışmalar, insanların neye hakkı olduğu ve neden hak ettikleri üzerine yoğunlaşmaktadır.

John Rawls, adaletin eşitlik olduğunu savundu. Adalet ilkeleri, kimsenin toplumdaki yerini bilmediği bir cehalet perdesinin ardında seçilmelidir. Bu konumdan hareketle, rasyonel aktörler eşit temel özgürlükleri seçecek ve eşitsizlikleri en dezavantajlı olanların yararına düzenleyeceklerdir. Robert Nozick ise buna katılmayarak, adaletin kalıplarla değil, hak ve aktarımla ilgili olduğunu savundu. Amartya Sen, insanların değer verdikleri şeyleri yapma ve olma özgürlüğü olan yetenekleri vurguladı. Feminist ve eleştirel ırk teorisyenleri, adaletin kadınlara ve azınlıklara nasıl reddedildiğini gösterdi. Adalet sadece dağıtımla ilgili değildir. Tanınma, katılım ve güçle ilgilidir.

Adaletin boyutları

• Dağıtımcı. Kaynakların adil dağılımı.
• Düzeltme. Alınanlar geri yükleniyor.
• Prosedürel. Adil süreçler ve karar alma.
• Onarıcı. İlişkileri ve zararları onarmak.

Adalet, eşitlikle aynı şey değildir. İnsanların ihtiyaçları farklıysa, eşit muamele adaletsiz olabilir. Soru her zaman şudur: Hangi açıdan eşitlik?