Sprawiedliwość to sprawiedliwe i bezstronne traktowanie jednostek. Jest to jedno z najstarszych i najbardziej kontrowersyjnych pojęć w filozofii politycznej. Platon definiował sprawiedliwość jako każdą część duszy lub miasta wykonującą swoją pracę. Arystoteles odróżniał sprawiedliwość dystrybutywną, która dotyczy sprawiedliwego podziału dóbr, od sprawiedliwości naprawczej, która dotyczy zwrotu tego, co zostało zabrane. Rzymscy juryści definiowali sprawiedliwość jako niezmienną wolę oddania każdemu tego, co mu się należy. Współczesne debaty koncentrują się na tym, co się ludziom należy i dlaczego.

John Rawls argumentował, że sprawiedliwość to bezstronność. Zasady sprawiedliwości powinny być wybierane za zasłoną niewiedzy, gdzie nikt nie zna swojego miejsca w społeczeństwie. Z tego punktu widzenia racjonalni agenci wybieraliby równe podstawowe wolności i aranżowali nierówności z korzyścią dla najmniej uprzywilejowanych. Robert Nozick się z tym nie zgadzał, argumentując, że sprawiedliwość dotyczy uprawnień i transferu, a nie wzorców. Amartya Sen podkreślał kompetencje, prawdziwe wolności, które ludzie mają, aby działać i być tym, co cenią. Feministki i krytyczni teoretycy rasy pokazali, jak odmawiano sprawiedliwości kobietom i mniejszościom. Sprawiedliwość to nie tylko dystrybucja. To uznanie, uczestnictwo i władza.

Wymiary sprawiedliwości

• Dystrybucyjny. Sprawiedliwy podział zasobów.
• Naprawcze. Przywracanie tego, co zostało zabrane.
• Procedural. Sprawiedliwe procesy i podejmowanie decyzji.
• Restorative. Naprawianie relacji i szkód.

Sprawiedliwość to nie to samo, co równość. Równe traktowanie może być niesprawiedliwe, jeśli ludzie mają różne potrzeby. Pytanie zawsze brzmi: równość pod jakim względem?