Belirli bir süre içinde saldığından daha fazla karbon emen herhangi bir rezervuar, karbon yutağı görevi görür. Okyanus, fosil yakıt yakımı ve ormansızlaşma sonucu salınan karbondioksitin önemli bir bölümünü emerek gezegendeki en büyük aktif karbon yutağıdır.

Okyanuslardaki karbon emilimini yönlendiren iki ana süreç vardır. Çözünürlük pompası, CO2'yi soğuk yüzey sularında çözer ve bu sular daha sonra derin okyanusa batar. Biyolojik pompa ise fitoplankton tarafından sabitlenen karbonu, batan parçacıklar ve dikey göç yoluyla daha derin katmanlara taşır. Kıyı sulak alanları ve deniz çayırları, karbonu tortullara gömen ek, daha yerel emici alanlar olarak işlev görür.

Bu karbon yutaklarının kapasitesi sınırsız değildir ve ısınma, dolaşım değişiklikleri ve ekosistem değişiklikleriyle değişebilir. Okyanus karbon yutağını izlemek, yüzey ölçümleri, iç gözlemler ve modellerin bir kombinasyonunu gerektirir. Doğru nicelleştirme, küresel karbon bütçesini kapatmak ve iklim değişikliğiyle mücadele stratejilerini değerlendirmek için elzemdir.

• Salınan karbondan daha fazla karbon emen rezervuar.
• Okyanus, en büyük aktif atık yutağıdır.
• Çözünürlük ve biyolojik pompalar tarafından yönlendirilir
• Kapasite, iklim ve insan etkisiyle değişebilir.