Elk reservoir dat in een bepaalde periode meer koolstof absorbeert dan het uitstoot, functioneert als een koolstofput. De oceaan is de grootste actieve koolstofput op aarde en heeft een aanzienlijk deel van de kooldioxide opgenomen die vrijkomt bij de verbranding van fossiele brandstoffen en ontbossing.

Twee belangrijke processen zorgen voor de opname van koolstof in de oceaan. De oplosbaarheidspomp lost CO2 op in koud oppervlaktewater, dat later naar de diepe oceaan zinkt. De biologische pomp transporteert door fytoplankton vastgelegde koolstof naar diepere lagen via zinkende deeltjes en verticale migratie. Kustmoerassen en zeegrasvelden fungeren als extra, meer lokale koolstofputten die koolstof in sedimenten begraven.

De capaciteit van deze koolstofputten is niet onbeperkt en kan veranderen door opwarming, verschuivingen in de circulatie en veranderingen in ecosystemen. Het monitoren van de koolstofput in de oceaan vereist een combinatie van metingen aan het oppervlak, observaties in het binnenste van de oceaan en modellen. Nauwkeurige kwantificering is essentieel voor het sluiten van de mondiale koolstofbalans en voor het evalueren van klimaatmitigatiestrategieën.

• Een reservoir dat meer koolstof absorbeert dan het uitstoot.
• De oceaan is de grootste actieve afvoerput.
• Aangedreven door oplosbaarheid en biologische pompen
• De capaciteit kan veranderen door klimaatverandering en menselijke invloed.