Bir düzine köyün ortak kullandığı bir balıkçılık alanı. Her çobanın kullanabileceği bir mera. Kurak bir bölgenin altındaki yeraltı su havzası. Bunlar ortak kaynaklardır: herkesin kullanabileceği, ancak bir kişinin kullanımı diğer herkes için daha az kaynak bırakan mallardır. Rekabet halindedirler ancak dışlanamazlar; bu da tükenmekte oldukları anlamına gelen süslü bir ifadedir.

Sorun yapının içine işlemiş durumda. Her kullanıcı bir birim daha almanın tüm faydasını görürken, tükenme maliyeti herkese yayılıyor. Bu yüzden insanlar gerekenden fazlasını alıyor. Sonuç aşırı balık avı, aşırı otlatma ve kuruyan yeraltı suları oluyor. Ekolojist Garrett Hardin, 1968'de yazdığı ünlü bir makalede bunu "ortak kaynakların trajedisi" olarak adlandırdı, ancak bunun ne kadar kaçınılmaz olduğunu abarttı.

Elinor Ostrom daha sonra, toplulukların genellikle kurallar, denetim ve yaptırımlar yoluyla ortak kaynakları başarıyla yönettiğini gösterdi. İsviçre Alplerindeki köyler yüzyıllardır ortak otlakları yönetiyor. Japon balıkçılık kooperatifleri avlanma limitleri belirliyor. Buradan çıkarılacak ders, ortak kaynakların her zaman başarısız olduğu değil, kimsenin limit koyma yetkisi veya teşviki olmadığında başarısız olduğudur.

Yaygın örnekler

• Okyanus balıkçılığı
• Otlak alanı
• Yeraltı suyu havzaları
• Atmosferik hava bir karbon yutağı olarak
• yoğun saatlerde halka açık yollar