Teminat, borçlunun bir krediyi güvence altına almak için rehin verdiği varlıktır. Borçlu temerrüde düşerse, alacaklı varlığa el koyabilir ve borcu tahsil etmek için satabilir. Teminat, alacaklının riskini azaltır; bu nedenle teminatlı krediler genellikle teminatsız kredilere göre daha düşük faiz oranlarına sahiptir. Konut kredisi evle, araba kredisi araba ile, marj kredisi ise aracı kurum hesabındaki menkul kıymetlerle teminat altına alınır.

Her varlık iyi bir teminat oluşturmaz. Borç verenler, değerlemesi kolay, satılması kolay ve fiyatı istikrarlı olan varlıkları tercih eder. Gayrimenkul, taşıtlar, nakit ve pazarlanabilir menkul kıymetler yaygın teminatlardır. Sanat eserleri, mücevherler ve koleksiyon eşyaları daha az yaygındır çünkü değerleri özneldir ve piyasaları dardır. Stoklar ve alacaklar ticari krediler için teminat olarak gösterilebilir, ancak borç verenler bunların nakde çevrilmesinin zor olması nedeniyle bunları iskonto eder.

Kredi-değer oranı, bir borç verenin teminat karşılığında ne kadar kredi vereceğini belirler. Bir konut kredisi veren, bir evin değerinin %80'ini verebilir. Bir otomobil kredisi veren, bir otomobilin değerinin %90'ını verebilir. Bir menkul kıymet kredisi veren, bir hissenin değerinin %50'sini verebilir. Bu indirim, varlığın değeri düştüğünde borç vereni korur.

Borçlu temerrüde düşerse teminat geri alınabilir. Bu yasal bir haktır. Aynı zamanda borçlunun riskidir. Kaybetmeyi göze alamayacağınız bir varlığı rehin vermek kötü bir fikirdir. Değeri düşebilecek bir varlığı rehin vermek de risklidir. Değeri düşerse, borç veren daha fazla teminat isteyecek veya varlığı satacaktır.