Een onderpand is een bezit dat een lener als zekerheid stelt voor een lening. Als de lener in gebreke blijft, kan de kredietverstrekker het onderpand in beslag nemen en verkopen om de schuld te innen. Een onderpand verlaagt het risico voor de kredietverstrekker, waardoor leningen met onderpand vaak een lagere rente hebben dan leningen zonder onderpand. Een hypotheek wordt gedekt door het huis. Een autolening wordt gedekt door de auto. Een marginlening wordt gedekt door de effecten in de beleggingsrekening.

Niet alle activa zijn geschikt als onderpand. Kredietverstrekkers geven de voorkeur aan activa die gemakkelijk te waarderen en te verkopen zijn en waarvan de prijs stabiel is. Onroerend goed, voertuigen, contant geld en verhandelbare effecten komen vaak voor. Kunst, sieraden en verzamelobjecten zijn minder gebruikelijk omdat hun waarde subjectief is en de markt ervoor klein is. Voorraden en vorderingen kunnen weliswaar als onderpand dienen voor zakelijke leningen, maar kredietverstrekkers houden hier minder rekening mee omdat ze moeilijk te liquideren zijn.

De loan-to-value ratio bepaalt hoeveel een kredietverstrekker bereid is te lenen tegen onderpand. Een hypotheekverstrekker kan bijvoorbeeld 80 procent van de waarde van een woning lenen. Een autokredietverstrekker kan 90 procent van de waarde van een auto lenen. Een effectenkredietverstrekker kan 50 procent van de waarde van een aandeel lenen. De haircut beschermt de kredietverstrekker als de waarde van het onderpand daalt.

Het onderpand kan worden teruggevorderd als de lener in gebreke blijft. Dat is een wettelijk recht. Het is echter ook een risico voor de lener. Het is een slecht idee om een ​​bezitting te verpanden die u zich niet kunt veroorloven te verliezen. Het verpanden van een bezitting die in waarde kan dalen, is ook riskant. De kredietverstrekker zal meer onderpand eisen of de bezitting verkopen als de waarde ervan daalt.