Kutuplara yakın açık bir gecede, gökyüzü yeşil, kırmızı ve mor renkte parlayabilir. Bu, kutup ışıklarıdır. Güneşten gelen yüklü parçacıkların, güneş rüzgarı tarafından taşınarak Dünya'nın manyetosferine çarpmasıyla oluşur. Manyetosfer onları kutuplara doğru yönlendirir ve burada üst atmosferdeki oksijen ve azotla çarpışırlar. Bu çarpışmalar atomları uyarır ve atomlar gevşedikçe ışık yayarlar.

En yaygın renk olan yeşil, yaklaşık 100 ila 150 kilometre yükseklikteki oksijen tarafından üretilir. Kırmızı daha yüksekteki oksijenden gelir. Mor ve mavi ise azottan gelir. Renkler, hangi gazın vurulduğuna ve çarpışmanın ne kadar yüksekte gerçekleştiğine bağlıdır.

Kutup ışıkları sadece güzel görünmekle kalmaz. Uyduları, radyo iletişimini ve elektrik şebekelerini aksatabilecek uzay hava olaylarının görünür bir işaretidirler. 1859'daki Carrington Olayı, ekvator yakınlarında kutup ışıklarının görülmesine ve telgraf sistemlerinin devre dışı kalmasına neden oldu. Bugün benzer bir fırtına çok daha fazla hasara yol açardı.

Bilim insanları, manyetosferin güneş aktivitesine nasıl tepki verdiğini anlamak için kutup ışıklarını inceliyor. Bu ışık, çok daha büyük bir olayın sadece görünen kısmı.