W bezchmurną noc w pobliżu biegunów niebo może świecić na zielono, czerwono i fioletowo. To jest zorza polarna. Dzieje się tak, gdy naładowane cząstki ze Słońca, niesione przez wiatr słoneczny, uderzają w ziemską magnetosferę. Magnetosfera kieruje je w stronę biegunów, gdzie zderzają się z tlenem i azotem w górnych warstwach atmosfery. Te zderzenia pobudzają atomy, a gdy się rozluźniają, emitują światło.

Zielony to najpopularniejszy kolor, wytwarzany przez tlen na wysokości około 100–150 kilometrów. Czerwony pochodzi z tlenu na wyższych wysokościach. Fioletowy i niebieski pochodzą z azotu. Kolory zależą od tego, jaki gaz zostanie uderzony i na jakiej wysokości nastąpi zderzenie.

Zorze polarne nie są tylko piękne. Są widocznym znakiem pogody kosmicznej, tej samej aktywności, która może zakłócać działanie satelitów, łączności radiowej i sieci energetycznych. Wydarzenie Carringtona z 1859 roku spowodowało pojawienie się zórz polarnych widocznych w pobliżu równika i sparaliżowało systemy telegraficzne. Podobna burza dzisiaj spowodowałaby znacznie większe szkody.

Naukowcy badają zorze polarne, aby zrozumieć, jak magnetosfera reaguje na aktywność słoneczną. Światło zorzy jest początkiem znacznie większego zjawiska.