Büyük bir otele veya ofis binasına girdiğinizde, üzeri camla kaplı ve yanlarında balkonlar bulunan, yüksek tavanlı açık bir alanla karşılaşabilirsiniz. İşte bu bir atriumdur; binanın iç kısmına ışık ve hava getiren merkezi bir salon. Romalılar bu formu evleri için icat etmişlerdi, ancak modern mimarlar onu farklı bir nedenle yeniden canlandırdılar: gün ışığı.

Derin kat planlarında, pencerelerden uzak ofisler mağara gibi hissettirir. Bir atrium, binanın içinden dikey bir şaft oyarak bu sorunu çözüyor; böylece güneş ışığı alt katlara ulaşıyor ve çalışanlara birbirlerini görebilecekleri ve görülebilecekleri ortak bir alan sağlıyor. Cam tavan ise yağmuru dışarıda tutarken ışığın içeri girmesini sağlıyor.

Atriumlar aynı zamanda sosyal etkileşim alanları olarak da işlev görür. İnsanlar orada yolları kesişir. Kafeler ve oturma alanları kenarlarında kümelenir. Yangın yönetmelikleri onlara dikkatle yaklaşır - duman kontrolü ve tahliye önemli tasarım zorluklarıdır - ancak iyi yapıldığında, bir atrium binanın kalbi haline gelir.

Her atrium uygun değildir. Ölçek önemlidir. Çok küçük olursa ışık kuyusu gibi görünür. Çok büyük olursa boş bir hiçliğe dönüşür.