Büyü, doğaüstü yollarla olayları etkilemeyi amaçlayan ritüel uygulamaları ifade eder. Dinden, türden ziyade vurgu bakımından farklıdır. Din genellikle ibadet ve yalvarmayı içerirken, büyü genellikle araçsaldır: belirli bir sonucu elde etmek için yapılan belirli bir eylem. Bir çiftçi iyi bir hasat sağlamak için tarlaya bir taş gömer. Bir sevgili bir tılsım taşır. Bir şifacı bir yaranın üzerine sözler okur.

James Frazer, "Altın Dal" adlı eserinde büyüyü iki türe ayırmıştır. Taklitçi büyü, benzerin benzeri üretmesi ilkesine dayanır: bir düşmana zarar vermek için bir kuklayı delmek gibi. Bulaşıcı büyü ise, bir kez temas eden şeylerin bağlantılı kalacağını savunur: birinin saç telini yakarak onu etkilemek gibi. Her iki ilke de dünyanın dört bir yanındaki kültürlerde görülmektedir, ancak Frazer'ın evrimsel çerçevesi o zamandan beri eleştirilmiştir.

Büyünün ortaya çıktığı yer

• Şifa ve zarardan korunma.
• Aşk, doğurganlık ve evlilik olasılıkları.
• Avcılık ve balıkçılıkta başarı.
• Tarım, hava durumu ve güvenli seyahat.

Büyü nadiren tek başına var olur. Genellikle pratik eylemin yerine değil, onunla birlikte işler. Bir balıkçı ağını onarır ve aynı zamanda denizle konuşur.