Arkeoloji, geçmiş insan toplumlarını geride bıraktıkları kalıntılardan yola çıkarak yeniden inşa eder. Kırık çömlekler, gömülü duvarlar, parçalanmış kemikler, polen taneleri ve terk edilmiş aletler, hepsi bilgi taşır. Arkeologlar rastgele kazı yapmazlar. Arazileri incelerler, uydu görüntülerini okurlar ve bir mala toprağa değmeden önce dikkatlice örnekler alırlar. Bağlam, nesnenin kendisi kadar önemlidir: bir şeyin nerede bulunduğu, yanında ne olduğu ve hangi katmandan geldiği.

Bu disiplin, derin tarih öncesi dönemden yakın tarihe kadar uzanmaktadır. Bazı arkeologlar milyonlarca yıl öncesine ait taş aletleri incelerken, diğerleri 19. yüzyıldan kalma fabrikaları veya köle konutlarını kazmaktadır. Yöntemler arasında stratigrafi, radyokarbon tarihleme, kalıntı analizi ve giderek artan bir şekilde DNA ve izotop çalışmaları yer almaktadır. Kazı yıkıcı bir süreçtir, bu nedenle kayıt tutma titizlikle yapılır ve yayınlama etik bir yükümlülüktür. Birçok proje artık neyin kazılacağına ve neyin sergileneceğine dair kararlarda soyundan gelen toplulukları da içermektedir.

Mesleğin temel araçları

• Kazı yapmadan yer tespiti için arazi ölçümü ve uzaktan algılama yöntemleri.
• Katman dizisini ve ilişkilerini belirlemek için yapılan stratigrafik kazı.
• Radyokarbon tarihlemesinden dendrokronolojiye kadar çeşitli tarihleme yöntemleri.
• Eserlerin, toprakların ve organik kalıntıların laboratuvar analizi.

Her kazı, incelediği alanı tahrip eder. Bu gerçek, arkeologların çalışmalarını planlama, kayıt altına alma ve paylaşma biçimlerini şekillendirir.