Tomurcuk aşılama, bir bitkiden (kalem) alınan tek bir tomurcuğun, başka bir bitkinin (anaç) kabuğuna veya gövdesine yerleştirildiği ve ortaya çıkan sürgünün bu tomurcuktan büyüdüğü bir aşılama yöntemidir. Özellikle elma, armut, şeftali, erik, kiraz, gül ve turunçgiller gibi meyve ağaçlarının çoğaltılmasında yaygın olarak kullanılır, çünkü tüm dal aşılama yöntemine göre daha hızlıdır ve daha az kalem gerektirir. Bu teknik yüzyıllar öncesine dayanmaktadır; eski Romalılar bir tür tomurcuk aşılama uygulamış ve 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa fidanlıklarında geliştirilmiştir. Yaygın yöntemler arasında T-aşılama (kalkan aşılama), yonga aşılama ve yama aşılama bulunur; her biri farklı türlere ve mevsimlere uygundur. En uygun zaman genellikle kabuğun kolayca kaydığı ve tomurcukların olgunlaştığı yaz sonudur. Yerleştirildikten sonra, tomurcuk bant veya lastik bantla bağlanır; ertesi baharda, yeni sürgünü zorlamak için tomurcuğun üzerindeki anaç kesilir. Aşılama, klonal çoğaltmayı, hastalıklardan korunmayı ve istenen aşı ve anaç özelliklerinin birleştirilmesini sağlar.