Okulizowanie to forma szczepienia, w której pojedynczy pączek z jednej rośliny, zraz, jest wszczepiany w korę lub łodygę innej rośliny, podkładkę, tak aby powstały pęd wyrósł z tego pączka. Jest szeroko stosowana w rozmnażaniu drzew owocowych, szczególnie jabłoni, grusz, brzoskwiń, śliw, wiśni, róż i cytrusów, ponieważ jest szybsza i wymaga mniej drewna zrazu niż szczepienie całych gałęzi. Technika ta ma długą historię; starożytni Rzymianie praktykowali formę okulizowanie, a została ona udoskonalona w europejskich szkółkach w XVIII i XIX wieku. Do popularnych metod należą okulizowanie tarczowe (okulizowanie), okulizowanie wiórowe i okulizowanie kępkowe, każda z nich dostosowana do różnych gatunków i pór roku. Najlepszy czas przypada zazwyczaj na późne lato, kiedy kora łatwo się obsuwa, a pąki są dojrzałe. Po wszczepieniu pączek jest podwiązywany taśmą klejącą lub gumką; następnej wiosny podkładkę nad pączkiem przycina się, aby pobudzić wzrost nowego pędu. Okulizowanie umożliwia rozmnażanie klonalne, unikanie chorób i łączenie pożądanych cech zrazu i podkładki.