Rząd umieszcza w paszporcie adnotację – lub wydaje elektroniczne zezwolenie – zezwalające cudzoziemcowi na wjazd w określonym celu i na określony czas. Ta adnotacja to wiza. Jest ona podstawowym instrumentem kontroli granicznej.

Przepisy wizowe różnią się w zależności od narodowości, miejsca docelowego i celu podróży. Niektórzy podróżni mogą wjechać do wielu krajów bez wizy; inni muszą ubiegać się o nią z wyprzedzeniem, uiścić stosowne dokumenty, uiścić opłaty, a czasem odbyć rozmowy kwalifikacyjne. Przekroczenie terminu wizy może skutkować grzywnami, deportacją lub przyszłym zakazem wjazdu.

Wizy elektroniczne i systemy wizowe uprościły procedury dla wielu narodowości turystycznych. Wymagania mogą ulec zmianie z krótkim wyprzedzeniem, dlatego sprawdzenie oficjalnych źródeł przed podróżą pozostaje kluczowe. Ważna wiza nie gwarantuje wjazdu; ostateczna decyzja należy do funkcjonariuszy granicznych.

Bez odpowiedniej wizy nawet w pełni opłacona podróż może zakończyć się wizytą w biurze imigracyjnym.