Sportowiec zarabia na życie, rywalizując i trenując w danej dyscyplinie. Jest profesjonalistą. Płatności mogą pochodzić z pensji, nagród pieniężnych, sponsorów lub kombinacji tych elementów.

Status zawodowy wiąże się z wyższymi standardami szkolenia, większą kontrolą społeczną i presją związaną z wynikami w kontekście utrzymania. Kontrakty, agenci i układy zbiorowe pracy kształtują warunki pracy w sportach zespołowych. Sporty indywidualne w większym stopniu opierają się na rankingach, honorariach za udział i rekomendacjach.

Granica między amatorstwem a zawodowstwem z czasem się przesunęła; wiele dyscyplin olimpijskich dopuszcza obecnie udział zawodowców. Role drugoplanowe – trenerskie, medyczne, analityczne – również uległy profesjonalizacji. Dla samych sportowców profesjonalizm wymaga konsekwentnej, wysokiej wydajności przez cały sezon lub cykl.

• Sportowiec, który rywalizuje o nagrodę finansową
• Wspierane przez kontrakty, nagrody lub sponsoring
• Stawia czoła wyższym standardom i większej kontroli
• Występuje w sportach zespołowych i indywidualnych