Tora to nauka. W najwęższym znaczeniu to pierwsze pięć ksiąg Biblii hebrajskiej – Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa – tradycyjnie przypisywanych Mojżeszowi. W szerszym znaczeniu to całość nauczania Bożego przekazanego Izraelowi, zarówno spisanego, jak i ustnego.

Zwój Tory jest najświętszym przedmiotem w synagodze. Spisany ręcznie na pergaminie zgodnie z rygorystycznymi zasadami, jest oprawiany w piękne okładki, przekazywany zgromadzeniu i czytany na głos w cyklu rocznym. Publiczne czytanie ma nie tylko walor edukacyjny; jest to rekonstrukcja objawienia na Synaju. Każdy Żyd ma obowiązek studiowania Tory, a ideał uczonego, który zamiłowuje się w jej szczegółach, pozostaje centralny.

Judaizm rabiniczny utrzymuje, że Torze pisanej towarzyszyła Tora ustna, która ją rozwija i stosuje. Ta tradycja ustna została ostatecznie skodyfikowana w Misznie i Talmudzie. Razem tworzą one ciągłą rozmowę, która nadal rządzi życiem żydowskim w kwestiach kalendarza, diety, rodziny i etyki.

Dla Żydów Tora nie jest reliktem. Jest żywą konstytucją ludu w przymierzu z Bogiem, czytaną i reinterpretowaną w każdym pokoleniu.