Chrześcijaństwo nie jest pojedynczą organizacją, lecz rodziną odrębnych grup, które podzielają fundamentalne wierzenia, a jednocześnie różnią się doktryną, sposobem rządzenia i kultem. Każda taka grupa stanowi odrębne wyznanie. Baptyści, metodyści, luteranie i wielu innych ilustruje ten schemat.

Denominacje powstają w wyniku historycznych nieporozumień, ruchów reformatorskich, adaptacji kulturowej lub ekspansji misyjnej. Utrzymują własne struktury ordynacji, edukacji i podejmowania decyzji. Niektóre kładą nacisk na autorytet hierarchiczny; inne kładą nacisk na niezależność lokalnych kongregacji. Działania ekumeniczne dążą do współpracy bez zacierania tożsamości wyznaniowej.

Przynależność do wyznania kształtuje doświadczenie liturgii, teologii i wspólnoty wierzącego. Zapewnia również rozpoznawalne instytucje charytatywne, edukacyjne i służące publicznemu świadczeniu. W społeczeństwach pluralistycznych wyznania konkurują i współpracują jednocześnie.

• Odrębna, zorganizowana gałąź w obrębie religii
• Dzieli się głęboką wiarą, ale różni się w kwestiach drugorzędnych
• Utrzymuje własne zasady zarządzania i praktyki
• Powszechne w chrześcijaństwie i niektórych innych tradycjach