Sunna jest żywym przykładem Proroka Mahometa. Składa się z jego wypowiedzi, czynów i milczących aprobat, zapisanych przez tych, którzy go znali, i przekazanych przez starannie dobranych narratorów. Wraz z Koranem stanowi główne źródło islamskiego przewodnictwa.

Zbiory hadisów – najsłynniejsze z nich to te autorstwa Bukhariego i Muslima – przechowują tysiące indywidualnych relacji. Uczeni opracowali rygorystyczne metody oceny wiarygodności przekazicieli i spójności tekstów. Z tego materiału prawnicy wyciągali wnioski prawne, etycy wyciągali wnioski moralne, a zwykli muzułmanie znajdowali wzorce życia codziennego: jak się modlić, jak jeść, jak traktować bliźnich, jak stawiać czoła śmierci. Sunna jest zatem zarówno źródłem prawa, jak i osobistym ideałem. Podążanie za Prorokiem to chodzenie jego śladami.

Nie każda relacja ma taką samą wagę. Niektóre są oceniane jako rygorystycznie autentyczne, inne jako słabsze. Trwają debaty nad historyczną dokładnością poszczególnych narracji i nad właściwą metodą zastosowania praktyki z VII wieku do współczesnych okoliczności. Jednak autorytet samej Sunny pozostaje kluczowy dla zdecydowanej większości muzułmanów.

Sunna jest w końcu mniej księgą niż zapamiętanym życiem, które nadal kształtuje życie tych, którzy biorą ją za wzór.