De Sunnah is het levende voorbeeld van de profeet Mohammed. Het bestaat uit zijn uitspraken, daden en stilzwijgende goedkeuringen, zoals opgetekend door degenen die hem kenden en overgeleverd via zorgvuldige ketens van overleveraars. Samen met de Koran vormt het de belangrijkste bron van islamitische leiding.

Hadith-verzamelingen – waarvan die van Bukhari en Muslim de bekendste zijn – bevatten duizenden individuele overleveringen. Geleerden ontwikkelden strenge methoden om de betrouwbaarheid van de overleveraars en de samenhang van de teksten te beoordelen. Uit dit materiaal leidden juristen juridische uitspraken af, ethici trokken morele lessen en gewone moslims vonden er patronen voor het dagelijks leven: hoe te bidden, hoe te eten, hoe met buren om te gaan, hoe de dood onder ogen te zien. De Sunnah is daarom zowel een juridische bron als een persoonlijk ideaal. De Profeet volgen betekent wandelen zoals hij wandelde.

Niet elk verslag weegt even zwaar. Sommige worden als zeer authentiek beschouwd, andere als minder betrouwbaar. Er bestaat nog steeds discussie over de historische nauwkeurigheid van bepaalde verhalen en over de juiste manier om de gebruiken uit de zevende eeuw toe te passen op de moderne tijd. Toch blijft het gezag van de Soenna zelf van centraal belang voor de overgrote meerderheid van de moslims.

Uiteindelijk is de Sunnah minder een boek dan een herinnerd leven dat de levens blijft vormgeven van hen die haar als voorbeeld nemen.